A little life – Hanya Yanagihara.

Met een zucht legde ik “A Little Life” van Hanya Yanagihara vanochtend weg. Uit. Dit is een boek dat me de afgelopen dagen heeft beziggehouden, ook wanneer ik niet las. Het zal ook nog enige tijd door mijn hoofd blijven spoken. Dat gebeurt me niet vaak. Meestal ben ik boeken vrij snel weer vergeten en kan ik ze op de momenten dat ik niet lees goed uit mijn hoofd zetten. Dit boek gaat echter onder je huid zitten, en dat is in de context van zelfbeschadiging niet grappig bedoeld. Ik heb zelfs een paar keer een traantje weg moeten pinken hetgeen mij ook niet zo vaak bij boeken overkomt.

Het boek begint vrij onschuldig met het beschrijven van een vriendengroep. Een van de hoofdpersonen, Jude, is een wat mysterieuze figuur. Men weet eigenlijk niets van zijn verleden en accepteert zijn wat afstandige, excentrieke houding. Gaandeweg concentreert het boek zich meer op Jude en komen we erachter dat hij zichzelf snijdt en ook de reden waarom. Het boek gaat heen en weer tussen het verleden van Jude en het volwassen leven van Jude en de mensen om hem heen. Het verhaal wordt vanuit wisselend perspectief verteld. Verder wil ik over het verhaal niet zoveel kwijt want ik vind dat mensen het vooral zelf moeten lezen. Waar ik het wel even over wil hebben is de vervreemding die ontstaat doordat het boek niet duidelijk in een tijd is geplaatst. Dit werd door sommigen als een bezwaar gezien maar ik vond het eigenlijk wel verfrissend. De schrijfster heeft het aangedurfd om zich op het best wel moeilijke verhaal te richten van een persoon die geestelijk en lichamelijk beschadigd is door een vreselijke jeugd en zichzelf daarna ook nog eens beschadigt. Ze laat daarbij de buitenwereld maar mondjesmaat toe waardoor het verhaal nog intiemer wordt. Het is alsof je naar een portretfoto kijkt waarbij, door het kiezen van een grote lensopening, de achtergrond bewust is vervaagd om alle aandacht op het portret te vestigen.  Een ander kritiekpunt was dat een ieder van de vier vrienden moeiteloos erg succesvol werd in het volwassen leven. Twee kwamen echter al uit een gegoede familie en ik zag dat verder niet als een probleem. Misschien vond de schrijfster dat ze zich daardoor beter op het eigenlijke onderwerp kon richten, zonder onnodige afleidingen. Of het realistisch is? Niet belangrijk. Sommigen vonden het boek te lang, maar daar ben ik het ook niet mee eens want de manier waarop het verhaal wordt verteld heeft tijd nodig. We krijgen niet alleen Jude zelf aan het woord maar lezen ook hoe de mensen om hem heen tegen hem aankijken. Het wordt nergens saai en je wordt gaandeweg steeds meer het verhaal ingezogen. Dat is het knappe van wat Hanya Yanagihara hier doet. Ze zet een verhaal neer met veel ellende waar toch steeds ook weer hoop in doorsijpelt en waarin ze af en toe heel dichtbij de persoon komt, om vervolgens weer wat meer van een afstand te kijken. Ze laat je door de opbouw steeds dieper in het verhaal dringen, totdat het je hele wezen beheerst waardoor zelfs een aantal wat zoetige passages niet storen, omdat ze te plaatsen zijn en in het verhaal passen.

Een perfect boek ben ik nog nooit tegengekomen. Iedere schrijver laat wel een steekje vallen en ook in dit boek zijn best wel mindere delen aan te wijzen, maar als geheel is het een gedurfd verhaal waarvan ik vind dat eenieder die een sociale – of zorgopleiding doet het verplicht zou moeten lezen en daarnaast natuurlijk iedereen die van een leesuitdaging houdt.

Een mooi boek is een wat rare omschrijving  vanwege het moeilijke thema maar het is in ieder geval wel een mooi geschreven boek dat ondanks het zware onderwerp ook ontroerende en zelfs humoristische momenten kent. Het boek gaat niet alleen over zelfbeschadiging. Het gaat ook over vriendschap, liefde, schaamte, schuld en boete, de fragiliteit van het leven en het maken van keuzes. Het is een boek dat je niet in de koude kleren gaat zitten en behoorlijk wat stof tot nadenken kan geven waardoor het misschien ook erg geschikt is voor de leesclubs die niet vies zijn van een wat heftiger boek. In mijn ogen een absolute aanrader.

Het boek is, voorzover ik weet, nog niet naar het Nederlands vertaald.

NB 16-05-2016: het boek is inmiddels vertaald als “Een klein leven”.

A Little Life

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s