Wie weet…

Ik denk dat we allemaal wel eens hebben gedacht over hoe ons leven er nu zou uitzien als we op een bepaald moment een andere beslissing hadden genomen. Ik heb verschillende keren op kruispunten in mijn leven gestaan waarbij ik meerdere keuzemogelijkheden had waardoor ik mijn leven een andere wending had kunnen geven. Sommige keuzes zijn welbewust gemaakt, andere zijn mij opgedwongen of overkomen. Soms heb je gewoon weinig te kiezen en ga je maar gewoon met de stroom mee totdat je op een punt aanbelandt waarbij je je afvraagt hoe je er bent terechtgekomen, even de balans opmaakt en beseft dat het ook anders had kunnen lopen. Soms is het maar goed dat het niet anders is gelopen want dat “anders” had ook kunnen betekenen dat je er niet meer zou zijn geweest, zoals ik merkte toen ik een tijd achter de bar en als discjockey in een discobar op Vlieland werkte en in september in een behoorlijke storm alleen in zee ging zwemmen. Dat was bijna verkeerd afgelopen. Terwijl ik op mijn knieën het water uitkotste begon de schaamte het al weer van de opluchting te winnen want zodra ik bij machte was, keek ik om me heen of niemand mijn “vernedering” had gezien. Jarenlang heb ik er met niemand over gerept. Ik heb daarna de dood nog een paar keer in de ogen heb gekeken. Ik maakte een klippenwandeling in Ierland waarbij het paadje rakelings langs de rand ging en ik met zweet in mijn handen toch besloot om verder te gaan. Die rand brokkelde een paar weken later af en werd een andere wandelaar fataal. Een andere keer reed ik in de auto, kwam bij een bocht en zag een automobilist op mij afkomen die met een idioot gevaarlijke inhaalmanoeuvre bezig was. Het scheelde letterlijk twee seconden of het was finaal mis gegaan. Ik heb het echter allemaal overleefd en kijk absoluut niet met spijt terug op het leven dat ik tot nu toe wel heb geleefd want daar ben ik best tevreden over, inclusief mijn emigratie naar Ierland.

Er blijft echter toch een zekere nieuwsgierigheid en ik weet zeker dat meer mensen die kriebel hebben en dan niet alleen naar hun eigen leven maar ook naar hoe het anderen is vergaan. Daar leid ik ook het succes van programma’s als “Het mooiste meisje uit de klas” en “De reünie” uit af. Zelf ben ik een keer naar een reünie van de middelbare school gegaan, vooral omdat ik mijn partner mocht meenemen. Orla had al wel allerlei verhalen gehoord maar nu kon ze zelf op mijn voormalige school rondsnuffelen. Voor mij was het interessant om te zien wat mijn klasgenoten van hun leven hadden gemaakt: veelal voorspelbaar met een enkele verrassing. Tegenwoordig zoeken mensen elkaar weer op via sociale media en ik ben nu op Facebook bevriend met een aantal oud school – en klasgenoten en zelfs een paar oude vlammen hetgeen Orla absoluut geen zorgen baart. Toevallig schoot mij gisteren een ex-vriendin in gedachten en ik vroeg mij af wat er van haar was geworden. Binnen een paar minuten had ik de informatie via Google gevonden en na even checken was het me duidelijk dat het de juiste persoon was. Toen ik haar kende was ze vrij nuchter maar ze is nu met foto’s lezen, tarot, quantum touch en meer van dat soort kwakzalverij bezig. Dat had ik niet achter haar gezocht.

Het is trouwens verbazingwekkend hoeveel informatie op het internet blijft rondhangen. Google je eigen naam maar eens. Maar goed, ik wijk af. Om weer even terug te komen op hoe je leven er uit had kunnen zien wanneer je op bepaalde momenten andere beslissingen had genomen: dat zul je dus nooit weten. Als lezer van fictie leef ik echter vele levens. Het is een surrogaat voor slechts enkele uren maar persoonlijk vind ik het zeer bevredigend. Even een aantal uren emoties ervaren die worden opgeroepen door in andermans huid te kruipen. Misschien had ik toch die drama-opleiding moeten doen en acteur moeten worden.

dolf_patijn_roadtrip__Cork_Kerry_26092015_0101

Dolf, in Ierland, waar hij nu woont, poserend voor een meertje in het graafschap Cork.

Advertisements

One thought on “Wie weet…

  1. Mooie bespiegeling waarbij maar eens blijkt hoe wij mensen toch ook weer allemaal verschillen. Misschien ben ik wel een gigantische uitzondering op de regel maar ik vraag me zoiets dus écht nooit af. Niet dat ik nooit achterom kijk want een beetje nostalgie is ook mij niet vreemd maar verder is het gewoon wat het is en hoe het gelopen is. That’s all for me.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s