Muzikale held.

Toen ik in november 2015 de aankondiging zag dat Joe Jackson, een van mijn muzikale helden, in Dolan’s Warehouse in Limerick zou optreden, heb ik het eerst nog eens vol ongeloof bij Mick Dolan, de eigenaar nagevraagd. Allereerst was er het ongeloof dat Joe Jackson, die mede de soundtrack van mijn late tienerjaren en het grootste deel van mijn twintiger jaren, vanaf 1979 tot 1990, bepaald heeft nog speelde en ten tweede dat hij in zo’n kleine intieme zaal zou spelen.Toen het waar bleek te zijn vroeg ik meteen of ik er foto’s mocht maken en dat mocht ik zonder beperking. Ik kon mijn geluk niet op.

In de jaren 90 ben ik Joe Jackson uit het oog verloren. Dat kwam omdat ik na jaren in een rock/new wave band te hebben gespeeld en gezongen, mij heel intensief met Ierse traditionele muziek ging bezig houden. Ik speel de muziek voornamelijk op trekharmonica en bodhrán (Ierse trom) en ik had al snel door dat wanneer ik Ierse muziek op enig niveau wilde spelen, ik mij er helemaal in moest onderdompelen hetgeen ik deed door iedere dag naar Ierse traditionele muziek op in Nederland en Ierland gekochte cd’s te luisteren en veel op mijn instrumenten te oefenen. Vanaf 1989 ging ik twee keer per jaar naar Ierland, mede om workshops te volgen en in sessies te spelen. In 1993 ontmoette ik er mijn Ierse partner die in 1994 bij me in Groningen kwam wonen. In Nederland speelde ik in een band en was een van de vaste muzikanten in de Ierse pub in Groningen. In 2000 emigreerden we naar Ierland en begon ik in een groep met dansers, verhalenvertellers en muzikanten te spelen. We speelden in hotels voor de toeristen en gingen zelfs op toer naar Birmingham en Londen. Na zo’n 15 jaar voornamelijk met Ierse traditionele muziek bezig te zijn geweest, had ik echter een verzadigingspunt bereikt en ging ik me weer op fotografie concentreren (een oude liefde: ik had ooit een donkere kamer) en weer meer naar pop en rockmuziek te luisteren. Ik wilde echter niet vastroesten dus luisterde ik naar van alles en nog wat: van elektronisch tot nieuwe indiebandjes en ontdekte veel moois. Ik luisterde natuurlijk ook nog wel naar oudere muziek die ik al in huis had waaronder het oudere werk van Joe Jackson, maar had geen idee van zijn nieuwere werk. Vanaf november 2015, de maand dat zijn nieuwe album Fast Forward uitkwam, heb ik me weer in Joe Jackson verdiept en kwam er achter dat hij, nadat ik hem uit het oog en oor had verloren, nog een aantal schitterende albums heeft gemaakt (allemaal via Spotify te beluisteren). Het nieuwe album, Fast Forward, was als een project van vier EP’s bedoeld, met elk vier nummers in vier verschillende steden (Amsterdam, Berlijn, New York en New Orleans) met vier verschillende bands opgenomen. Vier EP’s zag eigenlijk niemand echt zitten, vooral de platenmaatschappij niet dus werd er één plaat met 16 nummers van gemaakt en alhoewel het geen spectaculaire plaat is geworden is het naar mijn mening wel een juweeltje. Joe Jackson is goed bij stem gebleven en schrijft nog steeds interessante teksten en composities.

Hij is een muzikant die steeds weer iets anders probeert, vaak als reactie op een vorig album. Daardoor blijft zijn muziek fris. Je zou Joe Jackson ook wel een muzikantenmuzikant kunnen noemen omdat hij constant blijft zoeken en experimenteren met het geluid tot hij zelf tevreden is. Het publiek moet daar maar in mee gaan en de echte fans doen dat dan ook graag.

De Joe Jackson “sound” wordt natuurlijk voor een deel bepaald door zijn stem en zijn toetsenwerk. Zijn muziek is eigenlijk vrij tijdloos wat regelmatig bewezen is wanneer hij bijvoorbeeld tijdens een toer met alleen een blazerssectie de oude nummers speelde.

Joe Jackson begon zijn Fast Forward toer in Limerick en dat was geweldig. Dolan’s Warehouse is een vrij kleine, intieme zaal met een goed geluid. Het was mogelijk om vlak tegen het podium, op slechts vier meter afstand van hem te staan. Helaas is het podiumlicht in Dolan’s Warehouse niet om over naar huis te schrijven, iets waar ik al regelmatig over heb geklaagd. Voor het publiek maakt dat niet zoveel uit maar voor een fotograaf is het behelpen. Ik heb echter een aantal mooie foto’s weten te maken en heb ze inmiddels via Teddy Kumpel, de gitarist, naar de band gestuurd.

Het concert zelf was een groot succes. Joe Jackson heeft als persoon de tand des tijds goed doorstaan, zag er fris uit en was zeer goed bij stem. De band, bestaande uit gitaar, bas en drums, met Joe Jackson op toetsen, speelde een mix van oude en nieuwe nummers. Iedereen was aan het meezingen met zijn hits en er werd enthousiast gereageerd op de nieuwe nummers. De sfeer was geweldig. Iedereen genoot. Je kon aan Joe Jackson en de rest van de band zien dat ze er plezier in hadden. Ik was niet de enige die op een gegeven moment tranen in de ogen had. Aan het eind van het concert heb ik nog even fanatiek staan dansen, tot grote verbazing van Valerie Dolan, de vrouw van de eigenaar, die mij normaal alleen maar met camera’s in de weer zag. Na drie toegiften was het toch echt voorbij. Had hij de volgende avond weer in Limerick gespeeld dan was ik er zeker nog een keer heengegaan. Joe Jackson’s Fast Forward toer is een absolute aanrader en hij is verschillende keren in Nederland en België te zien. http://joejackson.com/tour

dolf_patijn_Dolans_JoeJackson_04022016_0314_b&w

Meer foto’s zijn te zien op:

https://www.facebook.com/digitaldolfphotography/

en op mijn Flickr pagina.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s