De restauranthouder.

Dit waar of niet waar gebeurde verhaal vond plaats op een stille maandagavond, in een kroeg ergens in Ierland. Het origineel vond natuurlijk in het Engels plaats.

“Het is verschrikkelijk, meneer; al die kookprogramma’s op televisie. Ik ben al jaren eigenaar van een restaurant maar ik heb het nog nooit zo zout gegeten. Kom ik gisteren bij een tafel, vraag ik of het gesmaakt heeft, krijg ik als antwoord dat het eten lekker was maar dat er aan de presentatie een en ander schortte. Meneer had een halve eend besteld en vond dat die in plakjes geserveerd had moeten worden met groente op het bord zodat er op het bord meer gebeurde. De groentes vond hij bovendien fantasieloos hotelvoedsel. Wat is er in hemelsnaam mis met beetgare broccoli, worteltjes en boontjes in een schaaltje? Het voorgerecht, een Quinoa salade, vond hij beter gepresenteerd maar daar had meer smaakcontrast in gemogen. Jezus, Maria, en alle heiligen, ik heb me echt in moeten houden om die gast er niet bij kop en kont uit te gooien en ik krijg tegenwoordig meer van dat soort lui binnen. Er was er zelfs een die een thermometer bij zich had maar die bleek achteraf van de keuringsdienst te zijn. Patrick, nog een whiskey alsjeblieft. Die heb ik wel nodig. Vroeger hadden we klanten die gingen zitten, eten bestelden en vroegen of ze er ketchup of bruine saus bij mochten of eventueel een bakje patat, waarna ze het gebodene naar binnen schoven, na afloop zeiden dat ze vol zaten en dat het lekker was geweest. Tegenwoordig krijgen we van die gasten die het hebben over mondgevoel, smaakcontrast en presentatie, met hun telefoon foto’s van het eten maken en punten uitdelen. Het is gewoon niet normaal meer. Mijn originele chef is weggevlucht en werkt nu in een instellingskeuken van een verpleeghuis. Daar doen ze volgens zijn zeggen tenminste nog normaal. Ik heb nu zo’n jonge gast uit Azië die “fusion” kookt. Met gewoon groente en vlees of vis met aardappelen of aardappelpuree op bord red je het niet meer. Had ik het roer niet omgegooid dan had ik sowieso kunnen sluiten want mensen willen niet meer eten; nee, ze willen een smaakbeleving. Ja meneer die gasten van masterchef en die andere onzinprogramma’s hebben heel wat op hun geweten. Iedereen is door die programma’s ineens restaurantcriticus geworden. Misschien moet ik maar een snackbar beginnen. Daar wordt tenminste niet gezeurd.”

dolf_patijn_the_pepper_mill_12022016_0015

Deze foto, door mij gemaakt, is van een visgerecht met kokosschuim en een milde sambal,  in een restaurant dat meedeed aan een kookboek voor kankerbestrijding.

Advertisements

One thought on “De restauranthouder.

  1. Mooi stuk. Gelukkig ben ik een restaurantbezoeker voor wie het al snel prima is. Als het eten niet ijskoud is – behalve het ijs dan – en het personeel vriendelijk en de sfeer goed dan geef ik al minimaal een acht.

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s