Ode aan de peer

Wij hebben vaak allerlei verschillende soorten fruit in huis maar van al dat fruit neemt de peer een speciale plaats in. Ik heb er min of meer een haat-liefde verhouding mee. Te vroeg gebeten en je hebt een harde, flauwe mond vol; te laat gebeten en je hebt een melige, weëe mond vol. Het is de kunst om het juiste moment te vinden waarbij de peer rijp is maar nog stevig genoeg zodat het zoete sap je smaakpapillen verwent en het vruchtvlees lichtkorrelig smeltend, (tenminste bij de Conférence peer) de binnenkant van je mond beroert. Het komt soms op een dag aan en je moet het dus goed in de gaten houden want een dag de fruitschaal vergeten en je bent te laat. Je kunt ze dan eventueel nog door een shake doen. Peren doen het sowieso goed als drankje. Ik hou niet van appelcider maar van peren kun je ook goed cider maken. De naam perencider is echter uit den boze bij de puristen dus noemde men het Perry. Het was lange tijd niet meer populair maar toen men het, ironisch genoeg, perencider ging noemen won het weer aan populariteit. De huidige commerciële versie is erg eenvormig en er is soms maisstroop aan toegevoegd. De bubbels zijn er ook kunstmatig ingestopt. Niet lekker. De ambachtelijke soort die je in Normandië soms nog in flessen met een kurk (net als Champagne) vindt is erg lekker. Het heet dan Poiré en wordt op de fles gegist waardoor het koolzuur ontstaat. Perry is al heel oud en werd door de Normandiërs naar Engeland gebracht. Ook in Zweden blijkt men eigen perenciders te produceren en het wordt ook populairder in Australië, Nieuw-Zeeland, Japan en Amerika.

Het lekkerst vind ik peren door een salade. Deze salade heb ik voor het eerst in Florence gegeten en maak het sinds die tijd thuis. Het is een erg simpele salade en zoals wel vaker: simpel is lekker. Je hebt rucola, liefst goed gerijpte pecorino, zoete peren, witte balsamico azijn en de beste olijfolie die je kunt vinden nodig. Rucola in de schaal, snij er de peer, met schil in stukjes door, schaaf er pecorino door, giet azijn en olie over en klaar is Kees. Het is een geniale salade. Rucola is bitter, peer is zoet, pecorino is zout, azijn is zuur en de olie brengt het samen.

Nu heb ik een beetje gelogen want het is eigenlijk een gelijkspel tussen peren in een salade en peren als toetje wat lekkerheid betreft. Peren met chocoladesaus, stoofpeertjes of een perentaart: het is allemaal lekker.

Ik heb een donkerbruin vermoeden dat de boom in het bijbels paradijs van origine een perenboom was en geen appelboom. Want zeg nu zelf, een peer ziet er toch veel verleidelijker en lichamelijker uit dan een appel?  Niet voor niets heeft men het bij vrouwenfiguren onder andere over peervorm. Het was waarschijnlijk een peer met de rode blosjes, de smaak van Doyenne Du Comice en de vorm van de Conférence peer die aan de boom van goed en kwaad hing. Volgens mij is het later door de seksueel gestoorde kerkvaders gecensureerd om het erotische element van de peer er uit te halen en te vervangen door de a-seksuele appel. Het kan natuurlijk ook zijn dat ze het op een dealtje met de appeltelers en ciderproducenten hebben gegooid om de appel een meer verboden en sexy imago te geven. Daar zie ik ze wel voor aan. Hoog tijd voor een rectificatie. De lezers van mijn blog zijn inmiddels op de hoogte.

poire-demi-sec-pierre-huet

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s