De_kracht_van_het_woord.

Het is zondagochtend kwart over 6 en ik heb de katten al een paar keer van eten voorzien. Ik lig in bed te lezen met onze kattendame tevreden spinnend op het dekbed aan het voeteneinde. Zoals wel vaker gebeurt, zo vroeg op de zondagochtend, doezel ik wat weg tijdens het lezen. Het leuke van dit weer af en toe in slaap vallen is dat je soms dromend in het boek verdwijnt. Dit keer ben ik “Hier kom ik weg” van Annette Maas aan het lezen en is het niet het verhaal waarin ik verdwijn, maar een woord. Het woord is “fiene”; een woord dat ik al sinds mijn vroege jeugd niet meer heb gehoord en in het Gronings fijn zand betekent. Het woord brengt mij terug naar de zandbak van de kleuterschool in Hoogezand waar ik op mijn vijfde afscheid van nam en die lang geleden is afgebroken. Daarna volgen de herinneringen elkaar snel op. Mijn bal ligt weer in het kanaal aan de Beukemastraat met aan de overkant de strokartonfabriek waar mijn vader boekhouder is, ik zit op mijn rode fiets met brede banden en ben op weg naar de lagere school, ik speel met een vliegtuigje die je met een katapult de lucht in schiet in het plantsoen bij ons huis, ik sta met een bij de bouw gejatte plastic buis bij de vijver voor ons huis modder te steken en naar mijn zeilbootje in de vijver te zwiepen, ik gooi met een stok kastanjes uit de grote kastanjebomen naast het kerkhof, ik loop onze keuken binnen en ruik weer de zweetlucht die is blijven hangen nadat de bezorger van de Gruyter onze boodschappen heeft gebracht, ik zie de eierboer, een oud mannetje met een verweerde corduroy broek weer bij ons binnen komen, de zuivelwagen stopt weer voor de deur en mijn moeder stuurt mij er heen om een fles melk en een pakje boter te kopen.

Ik doezel nog wat na over hoe alles veranderd is. Mijn ouders zijn overleden, mijn ouderlijk huis is gedeeltelijk verbouwd en staat nu weer te koop, bossage in de plantsoenen is verdwenen, het kanaal is gedempt, de strokartonfabriek lang afgebroken om plaats te maken voor woningen waarbij de straatnamen nog aan het verleden herinneren; mijn broer woont aan de cartonbaan. Een paar weken geleden liep ik er nog rond, op bezoek bij familie en vrienden. Nu ben ik weer terug in mijn huis op het Ierse platteland maar heb net een bezoek aan het Hoogezand van mijn jeugd gebracht. Wat een enkel woord al niet teweeg kan brengen.

strokartonfabriek Hooites-Beukema crop

Strokartonfabriek Hooites-Beukema na het dempen van het kanaal, gezien vanaf de Beukemastraat.

Groningen_032015_0050

Mijn ouderlijk huis (wit) in Hoogezand.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s