Films.

Ik ben al sinds mijn jeugd een filmliefhebber. Mijn eerste, zeer gedenkwaardige filmervaring was Bambi die ik met mijn moeder zag. Ik was geloof ik 5 of 6 jaar oud. Een ander gedenkwaardig filmmoment was toen mijn oudste broer mij meenam naar Jaws. Ik was slechts 12 jaar. Ook de eerste drie Star Wars films zag ik toen ze in 1977, 1980 en 1983 uitkwamen in de bioscoop. Een ervan in de kleine bioscoop op Vlieland. Tijdens mijn tienerjaren was ik ook verzot op griezelfilms. De George A. Romero zombiefilms, The Exorcist (met de onvergetelijke muziek van Mike Oldfield), Halloween, de Hammer Horror Dracula films, Poltergeist, A Nightmare on Elm Street, The Changeling en ga zo maar door. Ik smulde ervan. Sommige zag ik in de bioscoop en andere later op video. Tegenwoordig kijk ik slechts een enkele keer een horrorfilm, waarbij de kwaliteit en originaliteit van het gebodene voorop staat want er wordt op dat gebied een hoop bagger gemaakt.

Ik ben wat films betreft altijd een alleseter geweest, maar wel steeds meer een fijnproever geworden binnen alle genres. Arthouse films, science fiction, fantasy, comedy, oorlogsfilms, kostuumdrama’s: het maakt me niet uit, zolang het van een redelijk goed niveau is wat betreft acteren, camerawerk, aankleding, effecten enz. Zo is de eerste Jaws film erg goed omdat je de haai eigenlijk maar heel weinig ziet. De muziek en de camerabeelden doen erg veel. De vervolgfilms mag je van mij vergeten want die halen het niet bij de eerste. De derde is ronduit slecht.

Er zijn een aantal films die ik meerdere keren heb gezien en die ik waarschijnlijk elke paar jaar weer uit de kast haal. Twister van Jan de Bont is zo’n film. Het is een geweldig gemaakte film over het jagen op tornado’s waarin een liefdesverhaal is verwerkt en de kameraadschap in het team aanstekelijk is. You’ve got mail is een romantische komedie met een Meg Ryan waar ik iedere keer weer verliefd op wordt en Tom Hanks in de hoofdrollen. Het is een echte feelgood film die ik af en toe uit de kast pak wanneer ik me een beetje mèh voel. Dan zijn er de Harry Potters die ik al meerdere keren heb gezien, de eerste Star Wars trilogie, de Die Hards, de Lord of the Rings films, Marry Poppins, Casablanca, films met Audrey Hepburn, The Longest Day en nog wat films die ik meerdere keren heb gezien of iedere paar jaar een keer uit de kast haal. Het herhaald kijken van dezelfde films is niet alleen het feest der herkenning. Vaak vallen je ook zaken op die je voorheen niet opmerkte.

Een speciale plaats nemen voor mij een aantal Italiaanse films in. Twee springen er vooral uit: Cinema Paradiso (1988) en Il Postino (1994). Dit zijn cinematografische juweeltjes van formaat waarvan ik enorm heb genoten en af en toe een traan heb moeten wegpinken.  Cinema Paradiso heeft als toegevoegde meerwaarde de sublieme filmmuziek van Ennio Morricone en de filmmuziek van Il Postino is ook erg mooi. Il Postino is tragisch omdat Massimo Troisi, de hoofdrolspeler die de film mede had geschreven en geregisseerd, de dag na de laatste filmdag aan een hartaanval overleed nadat hij een hartoperatie vanwege het filmen had uitgesteld.

In 2011 gingen we op vakantie naar Sicilië en huurden daar een auto. We hebben in een paar weken tijd heel wat van het eiland gezien en hebben natuurlijk de plekken bezocht waar Cinema Paradiso is gefilmd. Heilige grond, met als hoogtepunt de fontein op het plein in het dorp Palazzo Adriano, het plein waaraan de bioscoop lag (speciaal voor de film gebouwd, in de film afgebrand en na de film weer afgebroken). Op een straatmuur is een gedenkmozaïek te vinden maar voor de rest is het een gewoon dorp waarin men niet echt probeert om een slaatje te slaan uit het succes van de film. Dat is in Ierland bijvoorbeeld wel anders. Daar teert men in sommige stadjes en dorpen nog steeds op het succes van films uit de jaren 50.

Il Postino heb ik vorig jaar nog gekeken. Cinema Paradiso heb ik nu op Blu-Ray en zal ik waarschijnlijk deze winter wel weer uit de kast trekken. Puur genieten.

Dolf Patijn in Palazzo Adriano.

Dolf in Palazzo Adriano op het plein bij de fontein uit Cinema Paradiso.

20110609_dopa_sicily_2011_0073

Het gedenkmozaïek voor de film Cinema Paradiso in Palazzo Adriano

Advertisements

3 thoughts on “Films.

  1. Nu je Ennio Morricone noemt: ik ben redelijk idolaat van zijn filmmuziek. Neen er Sergio Leone bij en je hebt mijn favoriet te pakken. Zeker meer dan twintig keer gezien. Die zul je als liefhebber wel kunnen raden, vermoed ik.

    Liked by 1 person

  2. Ik neem aan dat je Once upon a time in the West bedoelt, maar ook de drie voorgaande Westerns (a fistful of dollars, for a few dollars more en the good, the bad and the ugly: die de one with no name trilogie worden genoemd), de tweede once upon a time die officieel “duck, you sucker” heet en Leone’s laatste film, de derde once upon a time die Once upon a time in America” heet, kennen deze combinatie. Tornatore/Morricone is echter ook een zeer geslaagde combinatie.
    Ik kan je naast Cinema Paradiso, Malena aanraden die net als Cinema Paradiso de combinatie Tornatore/Morricone kent. Daarnaast speelt de geweldige en wonderschone actrice Monica Bellucci in de film de hoofdrol.

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s