Nieuwe Computer 2.

Ik heb het zo druk gehad op mijn nieuwe computer dat ik er maar niet toe kwam om dit verhaal over de bouw ervan, in mei van dit jaar, te publiceren. Bij deze.

“Hallo?” “Ja, hi, dit is Sean van DHL. Ik sta volgens de postcode met mijn bus buiten je huis met een bestelling.” “Is het een witte bungalow met rode accenten?” “Ja, en rode hoekstenen.” “Dan zit je goed. Ik ben zelf niet thuis maar de dame die de deur opendoet heet Orla Clancy.”

Toen ik die donderdag 17 mei tijdens de lunch thuiskwam lag het pakketje op me te wachten. “Het is wel erg licht”, zei Orla. Dat klopte wel want er zaten alleen een processor, SDRAM geheugen, een wifi – en een FireWire kaart in. Dat spul weegt niet veel. Het was de tweede en laatste bestelling voor het bouwen van mijn nieuwe computer. De eerste bestelling had ik via Elara.ie gedaan en dit pakket kwam van Komplett.ie. Internetwinkels zijn een uitkomst voor computeronderdelen want in het deel van Ierland waar ik woon in ieder geval, verkopen fysieke winkels tegenwoordig liever complete computers en hebben bijna geen onderdelen meer in huis.

Jaren geleden was het bouwen van zo’n apparaat ingewikkeld omdat je verstand moest hebben van programmeren. Tegenwoordig is het meer een bouwpakket voor volwassenen waarbij je er alleen voor moet zorgen dat je de juiste onderdelen aanschaft (want alles moet met elkaar kunnen communiceren) en dat je de stekkertjes op de juiste manier aansluit, waarna de software van het moederbord moeiteloos opstart en het meeste automatisch instelt. Voor het bouwen van de computer is het internet en vooral YouTube een geweldige hulpbron. Er zijn tientallen filmpjes over hoe je zo’n ding in elkaar flanst. Daarnaast krijg je bij het moederbord een uitgebreide handleiding en zelfs bij de voeding krijg je een handleiding die je vertelt welke stekkertjes voor wat bedoeld zijn. Een kind kan de was doen met goed opletten en veel geduld. Een 50 plusser zoals ik heeft er wel een leesbril en een lampje bij nodig om al dat gepriegel met kleine stekkertjes tot een goed einde te brengen.

Die donderdagavond maakte ik de keukentafel vrij en begon met het plaatsen van de processor op het moederbord, waarna ik het interne SDRAM geheugen en de koeler van de processor aanbracht en het hele zakie in de computerkast plaatste en vastschroefde op de door mij geplaatste spacers (afstandhouders) De achterkant van het moederbord mag namelijk niet in contact komen met de kast omdat dat kortsluiting geeft. Daarna de voeding in de kast, de SSD schijf en de gewone harde schijf. Het nam allemaal wat tijd in beslag dus ik besloot om alle kabeltjes en stekkertjes tot de volgende dag te bewaren. Ik had een paar weken terug de ventilatoren al in de kast aangebracht en een BluRay brander en kaartlezer geïnstalleerd dus alles was klaar om aan te sluiten. Ik kwam alleen nog een kabeltje voor het aansluiten van een harde schijf te kort.

Vrijdagmiddag was ik vroeg vrij, ben naar de stad Limerick gereden om het ontbrekende kabeltje te kopen en andere boodschappen te doen en heb na terugkomst in een uur tijd (met af en toe de handleiding erbij om de juiste aansluitpunten uit te vogelen) alles aangesloten waarna ik met knikkende knieën en bonkend hart de machine aanzette. Er gebeurde niets. Paniek. Oh shit, had ik dan toch wat fout gedaan? Gelukkig bleek dat niet het geval te zijn. Ierse wandcontactdozen hebben aan-en-uit schakelaars en ik was gewoon vergeten om de contactdoos aan te zetten. Schakelaar aan en zowaar, de machine startte op. De ventilatoren kwamen snorrend en spinnend tot leven, de lampjes brandden en het speakertje gaf een piepje. Daarna verscheen er een opstartscherm met de opdracht om de F2 toets in te drukken om het UEFI BIOS (de software van het moederbord) op te starten. Het BIOS scherm verscheen en ik zag dat alles werkte waarna ik jubelend Orla riep om het wonder te aanschouwen. Ik was zo trots als een pauw en Orla trok twee biertjes uit de koelkast zodat we op de succesvolle bouw konden proosten.

Sindsdien heb ik het druk gehad met het installeren van Windows en programma’s op de SSD, het instellen van de tweede  harde schijf als opslagruimte voor alle gegevens en het overhevelen van gegevens van de oude computer. Een van mijn vrienden heeft mijn zelfbouwcomputer Dolfinator gedoopt, hetgeen ik wel een leuke naam vind. Momenteel zit ik me er nog over te verbazen hoe snel en moeiteloos alles werkt en ben vooral heel erg trots op mezelf dat ik het gelapt heb. Ik heb er veel van geleerd, met als belangrijkste les dat je nooit te benauwd moet zijn om iets nieuws te proberen want wanneer je de tijd neemt en je er goed in verdiept, kom je een heel eind. Het smaakt naar meer. Ik heb het volgende project al in gedachten: het ombouwen van de oude computer tot een beter en sneller werkende machine, maar dat kan wel een tijdje wachten.

new-computer_parts_minus_graphics

Een aantal van de dozen met losse onderdelen. De grafische kaart ontbreekt in het plaatje. De doos was erg groot. De kastventilatoren staan er niet op. Die zitten al in de behuizing.

dolf_patijn_0115

De lege kast staat op de onderdelen te wachten.

20180517_183420

Het interne geheugen en de processor zijn op het moederbord (rechts) aangebracht. De processorkoeler (links onder) ligt te wachten om op de processor geplaatst te worden.

20180518_211809

Het BIOS scherm van de nieuwe computer. Het werkt.

Advertisements

Films.

Ik ben al sinds mijn jeugd een filmliefhebber. Mijn eerste, zeer gedenkwaardige filmervaring was Bambi die ik met mijn moeder zag. Ik was geloof ik 5 of 6 jaar oud. Een ander gedenkwaardig filmmoment was toen mijn oudste broer mij meenam naar Jaws. Ik was slechts 12 jaar. Ook de eerste drie Star Wars films zag ik toen ze in 1977, 1980 en 1983 uitkwamen in de bioscoop. Een ervan in de kleine bioscoop op Vlieland. Tijdens mijn tienerjaren was ik ook verzot op griezelfilms. De George A. Romero zombiefilms, The Exorcist (met de onvergetelijke muziek van Mike Oldfield), Halloween, de Hammer Horror Dracula films, Poltergeist, A Nightmare on Elm Street, The Changeling en ga zo maar door. Ik smulde ervan. Sommige zag ik in de bioscoop en andere later op video. Tegenwoordig kijk ik slechts een enkele keer een horrorfilm, waarbij de kwaliteit en originaliteit van het gebodene voorop staat want er wordt op dat gebied een hoop bagger gemaakt.

Ik ben wat films betreft altijd een alleseter geweest, maar wel steeds meer een fijnproever geworden binnen alle genres. Arthouse films, science fiction, fantasy, comedy, oorlogsfilms, kostuumdrama’s: het maakt me niet uit, zolang het van een redelijk goed niveau is wat betreft acteren, camerawerk, aankleding, effecten enz. Zo is de eerste Jaws film erg goed omdat je de haai eigenlijk maar heel weinig ziet. De muziek en de camerabeelden doen erg veel. De vervolgfilms mag je van mij vergeten want die halen het niet bij de eerste. De derde is ronduit slecht.

Er zijn een aantal films die ik meerdere keren heb gezien en die ik waarschijnlijk elke paar jaar weer uit de kast haal. Twister van Jan de Bont is zo’n film. Het is een geweldig gemaakte film over het jagen op tornado’s waarin een liefdesverhaal is verwerkt en de kameraadschap in het team aanstekelijk is. You’ve got mail is een romantische komedie met een Meg Ryan waar ik iedere keer weer verliefd op wordt en Tom Hanks in de hoofdrollen. Het is een echte feelgood film die ik af en toe uit de kast pak wanneer ik me een beetje mèh voel. Dan zijn er de Harry Potters die ik al meerdere keren heb gezien, de eerste Star Wars trilogie, de Die Hards, de Lord of the Rings films, Marry Poppins, Casablanca, films met Audrey Hepburn, The Longest Day en nog wat films die ik meerdere keren heb gezien of iedere paar jaar een keer uit de kast haal. Het herhaald kijken van dezelfde films is niet alleen het feest der herkenning. Vaak vallen je ook zaken op die je voorheen niet opmerkte.

Een speciale plaats nemen voor mij een aantal Italiaanse films in. Twee springen er vooral uit: Cinema Paradiso (1988) en Il Postino (1994). Dit zijn cinematografische juweeltjes van formaat waarvan ik enorm heb genoten en af en toe een traan heb moeten wegpinken.  Cinema Paradiso heeft als toegevoegde meerwaarde de sublieme filmmuziek van Ennio Morricone en de filmmuziek van Il Postino is ook erg mooi. Il Postino is tragisch omdat Massimo Troisi, de hoofdrolspeler die de film mede had geschreven en geregisseerd, de dag na de laatste filmdag aan een hartaanval overleed nadat hij een hartoperatie vanwege het filmen had uitgesteld.

In 2011 gingen we op vakantie naar Sicilië en huurden daar een auto. We hebben in een paar weken tijd heel wat van het eiland gezien en hebben natuurlijk de plekken bezocht waar Cinema Paradiso is gefilmd. Heilige grond, met als hoogtepunt de fontein op het plein in het dorp Palazzo Adriano, het plein waaraan de bioscoop lag (speciaal voor de film gebouwd, in de film afgebrand en na de film weer afgebroken). Op een straatmuur is een gedenkmozaïek te vinden maar voor de rest is het een gewoon dorp waarin men niet echt probeert om een slaatje te slaan uit het succes van de film. Dat is in Ierland bijvoorbeeld wel anders. Daar teert men in sommige stadjes en dorpen nog steeds op het succes van films uit de jaren 50.

Il Postino heb ik vorig jaar nog gekeken. Cinema Paradiso heb ik nu op Blu-Ray en zal ik waarschijnlijk deze winter wel weer uit de kast trekken. Puur genieten.

Dolf Patijn in Palazzo Adriano.

Dolf in Palazzo Adriano op het plein bij de fontein uit Cinema Paradiso.

20110609_dopa_sicily_2011_0073

Het gedenkmozaïek voor de film Cinema Paradiso in Palazzo Adriano

Heggenschaar: geen lichtzwaard.

Zaterdagavond 5 mei besloot ik dat het genoeg was met het oprukkende bramengespuis in mijn achtertuin. De stekelige uitlopers slopen al enige tijd door de heg een hoek van onze tuin binnen en hadden al een heel netwerk van taai, natuurlijk prikkeldraad aangelegd. Getooid in joggingbroek, Zweedse klompen en een “come to the dark side, we have cookies” Star Wars t-shirt (ik droeg zelfs Star Wars boxershorts onder mijn joggingbroek) ging ik het duivelsgebroed met de elektrische heggenschaar als een Jedi met een lichtzwaard te lijf. Normaal, wanneer ik de heggenschaar hanteer om onze hegbeplanting te snoeien gaat dit op een rustige manier met veel beleid omdat ik het netjes wil doen en geen lelijke gaten wil laten vallen. De bramenuitlopers groeiden echter overal: laag bij de grond, op de hoogte van mijn middel en overal om mij heen. Ik zwaaide lustig met de heggenschaar rond en naarmate ik vorderde kreeg ik er schik in, werd wat nonchalanter en – de lezer zag het al aankomen – dat ging fout. Na een onhandige manoeuvre waarbij ik mijn rechterbeen wat te laat wegtrok boorde de heggenschaar zich door de joggingbroek heen in het vlees. Gelukkig had ik net de knop van de schaar losgelaten en bewoog mijn been naar achteren waardoor de schade beperkt bleef maar ik voelde het bloed langs mijn been stromen. Ik begaf mij al vloekend om mijn eigen stommiteit naar binnen, waar Orla verschrikt naar mijn bloedend been kijkend mij een bezoek aan de eerste hulp aanraadde. Hier wilde ik echter niets van weten en na de wond met een doekje met water te hebben schoongemaakt bekeken we de schade. Net boven de knieschijf had ik twee flinke snedes van ongeveer een halve centimeter diep en een kleintje. Geluk bij een ongeluk dus dat ik de knieschijf had gemist. Ik haalde de verbandtrommel tevoorschijn en deed flink wat gaas er over wat meteen rood kleurde, en een verband daar weer overheen. Het had behoorlijk gebloed dus het was in ieder geval naar mijn mening schoon genoeg om me geen zorgen te hoeven maken over vuil in de wonden. “Doet het veel pijn?” vroeg Orla nog. Nee, de pijn was goed te verdragen. Ibuprofen geslikt, niet voor de pijn maar vanwege de ontstekingsremmende werking. Een uur later haalde ik het verband er af en verving het met bloed doordrenkte gaas door een grote antibacteriële zilverpleister die ik weer met het verband bedekte. Dat werkte goed en ik hoefde het pas de volgende ochtend weer te vervangen. De rest van het weekend heb ik het rustig aangedaan. De maandag was ik ook nog vrij dus dat kwam goed uit.

We zijn nu tien dagen verder en de wonden genezen goed. Ik heb er al een aantal dagen geen pleister meer op. De les is geleerd. In het vervolg zal ik ook de bramenuitlopers met gepaste voorzichtigheid bestrijden: niet als een Jedi met een lichtzwaard maar als een tuinman met gezond verstand.

Nieuwe Computer 1.

Ik ben een vijftigplusser die vrij veel achter de computer zit en er ook niet voor terugschrikt om harde schijven, grafische kaarten, voedingen en geheugen te verwisselen. Soms gaat er wel eens wat mis zoals een aantal maanden geleden, toen ik slim dacht te zijn en in een aanbieding bij Maplins electronics een vrij goede, erg grote nieuwe grafische kaart had gekocht om mijn computer, die een aantal jaren terug nog high-end te noemen was, een opkikker te geven want ik kreeg wat problemen met het programma dat ik voor fotobewerking gebruik in combinatie met de bestaande grafische kaart.

De nieuwe grafische kaart paste met veel hangen en wurgen net in de kast maar toen ik de boel weer opstartte, werd de kaart niet herkend. Balen dus. Alles gecontroleerd: nee, niets mis met de plaatsing en de stroomvoorziening naar de kaart was ook in orde. Om een lang verhaal kort te maken: ik kwam er achter dat het moederbord (de plek waar alle onderdelen samenkomen) verouderd was en dit type grafische kaart niet ondersteunde. Stom. Nooit aan gedacht. Op dat moment besloot ik dat ik aan een nieuwe computer toe ben en, omdat ik de grafische kaart toch al in huis heb, deze dan ook zelf maar te gaan bouwen. Zodra ik dat dacht brak er zowel een lichte euforie als paniek uit. Zou ik het echt kunnen? Ik ben niet bang om de computerkast te openen en dingen te vervangen maar om een heel systeem van de grond af op te bouwen? Ach, gewoon doen. Zie het als een avontuur: een nieuwe uitdaging. Lego voor volwassenen.

Op mijn werk ben ik degene die er het eerst wordt bijgehaald wanneer er iets mis is met een van de computers. Men ziet mij als een computerexpert, hetgeen ik absoluut niet ben. Ik weet aardig goed computerproblemen op te lossen want veel problemen heb ik zelf thuis meegemaakt en opgelost. Dat oplossen ging meestal gepaard met uren rondneuzen op het internet. Daar heb ik namelijk het geduld voor. Ik doe een zoekopdracht, bezoek verschillende forums en wanneer ze het over zaken hebben die voor mij onbegrijpelijk zijn doe ik daar weer een zoekopdracht voor, net zolang totdat ik er van begrijp wat ik nodig heb  en kom er dan al zoekend achter hoe ik het probleem het best kan oplossen. Wanneer ik op mijn werk een nieuw probleem tegenkom dan ga ik gewoon op het internet op zoek naar een oplossing. Veel problemen komen ook bij anderen regelmatig voor en de vragen met antwoorden zijn vaak vrij gemakkelijk te vinden (wanneer ik er op mijn werk niet uitkom dan wordt een gespecialiseerde IT man ingeschakeld).

Voor het bouwen van een nieuwe computer ben ik op dezelfde manier te werk gegaan. Het internet is een schat van informatie. De afgelopen maanden heb ik me georiënteerd, heb forums bezocht, YouTube videos bekeken, voors en tegens van de verschillende onderdelen afgewogen, ben een aantal keren van mening veranderd over de te kopen onderdelen, heb verschillende webwinkels bezocht, prijzen vergeleken, lijstjes gemaakt en alles weer gecheckt op forums en op de sites van de verschillende onderdeelmerken waarna ik een nieuwe, aangepaste lijst met onderdelen heb gemaakt die ik verspreid over een aantal maanden ga kopen. De eerste aankopen zijn inmiddels gedaan. Het avontuur gaat beginnen.

Leesherinneringen.

Een paar weken geleden was ik weer in Nederland. Ik logeerde bij mijn nicht en haar familie in Hoogezand, een straat verwijderd van het huis waar ik opgroeide. Niet lang nadat ik in 2000 naar Ierland verhuisde, moest mijn moeder vanwege dementie naar de gesloten afdeling van een bejaardenhuis en mijn vader kreeg vanwege gezondheidsproblemen een paar jaar later een kamer in een andere afdeling van hetzelfde huis. Nadat mijn ouderlijk huis verkocht was, ben ik nog een keer binnen geweest toen de man die het gekocht had het aan het verbouwen was. Het viel mij op hoe klein het was. Hij heeft er een paar jaar met zijn gezin gewoond maar is inmiddels gescheiden en probeert al enige tijd om het huis te verkopen. Het staat momenteel leeg en ik kon er in alle rust voor gaan staan om even weg te dromen want voor mij zit het huis vol met herinneringen; niet alleen familieherinneringen maar ook leesherinneringen.

Toen ik nog vrij jong was vond ik op zolder een doos met oude kinderboeken nog in oude spelling geschreven maar dat maakte mij niets uit. Het waren voornamelijk meisjesboeken maar dat kon me ook niets schelen. Uren bracht ik op mijn kamer door, vaak liggend op mijn buik, lezend in die oude boeken.

Onder de dekens verscholen las ik stiekem met een zaklantaarn terwijl mijn ouders op verstilde zomeravonden nog met de buren in de tuin zaten te kletsen. Het slaapkamertje had een deur naar een plat dak die op een haakje open stond waardoor de tuingeuren en de geluiden met de nog warme lucht binnendreven. Ik las in dat huis de hele Pietje Bell reeks, Snuf de hond, de Kameleon en andere jeugdboeken. Mijn oudste broer werkte bij drukkerij/uitgeverij Wolters Noordhoff en bracht regelmatig boeken voor me mee, waaronder twee delen van de Narnia serie (ik heb de hele serie als volwassene in het Engels gekocht en gelezen). Toen ik ouder werd kreeg ik een iets grotere kamer aan de voorkant van het huis. Hier heb ik toen ik 17 was, tijdens een zomervakantie, liggend op de bedbank waarvan mijn moeder de kussens had genaaid, ademloos Tolkien’s In de ban van de ring gelezen. Een paar weken kwam ik mijn kamer bijna niet uit. Voor de Havo had ik The Hobbit in het Engels gelezen met de Nederlandse vertaling er naast. De Hobbit en In de ban van de ring heb ik sindsdien in het Nederlands en in het Engels een aantal keren herlezen. Ik heb in die kamer ook mijn eerste 19e eeuwse literatuur gelezen, mijn eerste Jan Wolkers, Maarten ’t Hart en Maarten Biesheuvel. Ik had in die jaren een goede vriend die van dezelfde schrijvers hield (Hij is nog steeds een van mijn beste vrienden). Toen ik op mezelf ging wonen in een flatje in Hoogezand, zaten we vaak samen met een goed glas bier of whisky over literatuur te praten, in de zomer op het balkon, klassieke muziek of Tom Waits op de achtergrond. Die flats zijn echter afgebroken en hebben plaats gemaakt voor nieuwbouw. Die buurt zegt me nu niets meer. Mijn ouderlijk huis kan ik nog bezoeken en het plantsoen is niet erg veel veranderd maar de mooie leesherinneringen zitten toch  in mijn hoofd.

Het betoverde land achter de kleerkast - C.S Lewis

In mijn jeugd in het Nederlands gelezen. Als volwassene de hele serie in het Engels gekocht en gelezen.

Groningen_032015_0050

Mijn ouderlijk huis (wit) in Hoogezand.

 

Facebook wissen?

Het is een groot schandaal: Cambridge Analytica heeft Facebookgegevens gebruikt om de Amerikaanse verkiezingen te beïnvloeden.Hoe hebben ze dit gedaan? Ze hebben onder andere een Facebook persoonlijkheidsapp met een soort quiz ontwikkeld genaamd “thisisyourdigitallife”. Via die app kregen ze toegang tot een honderdduizendtal gebruikers en via hen toegang tot hun vrienden op Facebook: een aantal miljoen gebruikers in totaal. Deze gegevens werden gebruikt om politieke profielen op te zetten en Trump te helpen met het bereiken van zijn doelgroep en om twijfelaars over te halen.

Nu is er dus paniek onder Facebook gebruikers ontstaan en zelfs Nederlandse gebruikers zeggen hun Facebook account op vol verontwaardiging dat hun data wordt ge – en misbruikt. Deze verontwaardiging heeft met golfbewegingen al eerder plaatsgevonden. Af en toe zie je weer zo’n bericht waarin iemand op zijn of haar pagina zegt dat ze hierbij verkondigen dat ze niet willen dat hun informatie, foto’s en videos door Facebook worden gebruikt. Totale onzin want dat helpt niets. Wanneer je namelijk in de gebruiksvoorwaarden van Facebook kijkt dan ga je wanneer je Facebooklid wordt akkoord met het feit dat Facebook je gegevens mag gebruiken. Ik vraag me af hoeveel mensen die voorwaarden hebben gelezen. En wees eens eerlijk: wanneer je een app binnen Facebook of op je telefoon gebruikt, lees je dan alle gebruiksvoorwaarden door? Weet je waar je de app toestemming voor verleend? Is het niet handig dat je, wanneer je lid wilt worden van een bepaalde site, je dat doormiddel van je Facebook profiel kan doen? Al die data is dan wel bij Facebook bekend en misschien heeft zo’n site dan ook toegang tot je vriendenprofielen.

Ik heb vrienden op Facebook die geregeld deelnemen aan soms erg flauwe kwissen. Ik doe er zelf soms ook aan mee. Deze kwissen zijn niet van Facebook zelf maar van bedrijfjes die Facebook hier hoogstwaarschijnlijk goed voor betalen. Facebook is voor de gebruiker “gratis” maar de miljarden moeten toch ergens vandaan komen. Veel geld komt natuurlijk van advertenties die zijn afgestemd op jouw gedrag en voorkeuren op Facebook. In de kwissen geef je veel informatie over jezelf die dan weer voor datamining kan worden gebruikt. Klikspaan heeft nu dus eigenlijk een andere betekenis gekregen. Wanneer je (met de muis) klikt, dan verraad je dingen over jezelf.

Ga je dit tegen door van Facebook af te gaan? Natuurlijk niet. Zolang je nog profielen hebt op Twitter, YouTube, Google en noem maar op, kan je on-line gedrag gevolgd worden. Dit gebeurt trouwens meestal anoniem. Men telt voornamelijk het aantal gebruikers, het aantal likes enz. Gerichte reclame gebeurt ook doormiddel van het koppelen van stukjes data. Wanneer je een website hebt bezocht dan neem je een klein beetje info daarvan mee dat software van Facebook dan bijvoorbeeld weer gebruikt om je gerichte advertenties te bezorgen.

Hoe zit het dan met het stiekem beïnvloed worden op sociale media? Op Facebook wordt je tijdlijn zoveel mogelijk op je voorkeuren aangepast. Je ziet dus gefilterd nieuws. Twitter doet dit ook. De sociale media zijn ook niet bedoeld voor nieuwsgaring. Daar heb je kranten, opiniebladen, en radio – en  tv-programma’s voor. Zelfs dan zul je waarschijnlijk het nieuws vanuit een bepaalde invalshoek lezen. Wanneer je een rechtse bal bent koop je waarschijnlijk de Telegraaf. Links georiënteerde mensen kopen sneller de Volkskrant, rechts protestants christelijk: Nederlands dagblad of reformatorisch dagblad, rechts van het midden en hoger opgeleid: NRC en ga zo maar door. Niets nieuws onder de zon.

Het internet zit vol met boerenbedrog. Je kunt fake volgers op Twitter kopen om je account interessanter te doen lijken. Je kunt inbelstemuitslagen beïnvloeden door stemmen te kopen waarbij bots (kleine computerprogramma’s) zich voordoen als stemmers. Bots kunnen ook op Twitter mensen simuleren en je proberen te beïnvloeden. Voor het ontzenuwen van fake nieuws zijn er verschillende sites en je hebt natuurlijk je gezond verstand. Geloof niet alles dat op het internet verschijnt en stuur niet alles zonder te controleren door.

Wanneer je bezorgd bent over datamining dan moet je je helemaal van de sociale media verwijderen en ook veel telefoonapps de digitale deur uit doen, geen digitale lidmaatschappen meer aangaan en moet je je achter een VPN gaan verschuilen tijdens je internetgebruik. In het dagelijkse leven moet je dan ook met een pruik en zonnebril over straat gaan lopen want overal hangen camera’s; zelfs in billboards zodat ze kunnen zien hoelang een persoon voor een billboard blijft staan of er naar kijkt tijdens het langslopen. Schakel in vredesnaam je GPS op je telefoon uit en je bluetooth want anders weten ze je nog te traceren. “Ze” kunnen dan zien welke winkels je ingaat. Big Brother is overal.

Betekent dit alles nu dat ik Facebook en eventuele andere sociale media ga verlaten? Natuurlijk niet. Ik  gebruik Facebook voor het contact met mensen over de hele wereld, ik kijk op pagina’s van pubs en restaurants en zie wat er voor voorstellingen in theaters in de buurt worden gehouden. Hartstikke handig. Dat er dan af en toe iemand over mijn schouder meekijkt neem ik dan voor lief en voor het worden beïnvloed ben ik niet zo bang. Ik ben nog in de tijd opgegroeid dat je zaken nog in boeken opzocht en nieuws naast tv en radio uit kranten en tijdschriften haalde. Wel pleit ik ervoor dat de gevaren van het klakkeloos aannemen van nieuws op sociale media op scholen verplicht wordt behandeld, maar misschien gebeurt dit al wel.

Duimzuigerij.

Het wordt steeds gemakkelijker om feiten te controleren met de huidige technologie en politici over de hele wereld worden al jaren betrapt op halve waarheden, leugens, twijfelachtige uitspraken en te sterke of gepikte verhalen. Tegenwoordig krijgen politici in  Nederland en sommige andere landen ook nog mediatraining waarin gewezen wordt op het belang van het vertellen van een “goed” verhaal. Da’s allemaal leuk en aardig maar dat verhaal moet dan niet uitmonden in fictie want dan kan het slecht aflopen, zoals de heer Zijlstra onlangs heeft ondervonden.

Er is een politicus en bètawetenschapper (in ruste) die heel goed heeft begrepen dat je in je politieke loopbaan feit en fictie gescheiden moet houden en dat is Jan Terlouw. Deze zeer intelligente en sympathieke man is op 86 jarige leeftijd nog steeds actief in de zijlijn van de politiek door zich bezig te houden met milieu en natuurbehoud waarbij hij probeert om jongere mensen te enthousiasmeren en te activeren. Ik heb hem als politicus altijd sympathiek gevonden, al stemde ik niet op hem. (Ik was destijds meer op de PPR en PSP gericht en ben meegegaan naar Groen Links.)

Jan Terlouw was naast politicus een begenadigd jeugdboekenschrijver en heeft – samen met zijn dochter – ook een detectiveserie voor volwassenen geschreven.

Misschien is dit een idee voor toekomstige en zittende politici om náást de politiek het schrijven van fictie eens te proberen. Meer en meer binnen – en buitenlandse politici schrijven welliswaar, maar veelal ter verheerlijking van henzelf waarbij het maar de vraag is hoeveel fictie ze in hun persoonlijke verhaal stoppen en op dat soort boeken zitten we meestal niet te wachten, hetgeen ook uit de slechte verkoopcijfers blijkt.

In zijn lange loopbaan als politicus is Terlouw (voorzover ik weet) nooit in een persoonlijk schandaal gewikkeld geweest en hij had altijd een goed, feitelijk politiek verhaal. Zijn duimzuigerij kon hij tijdens zijn politieke loopbaan tenslotte in de fictie kwijt waarmee hij zeker de jeugdliteratuur heeft verrijkt en het moet gezegd worden dat hij een duimzuiger van klasse is. Dat heeft geen enkele Nederlandse politicus hem nagedaan.

Hier een lijst van zijn boeken, met dank aan Wikipedia.

Jeugdboeken:

1970 · Pjotr: vrijwillig verbannen naar Siberië (Verscheen in 1975 bij Van Holkema & Warendorf en in 1977 bij Lemniscaat)

1970 · De avonturen van Oom Willibrord (later bij Lemniscaat uitgegeven als Oom Willibrord)

1971 · Bij ons in Caddum

1971 · Koning van Katoren

1972 · Oorlogswinter

1973 · Briefgeheim

1974 · De heks van IJsselstein

1975 · De nieuwe trapeze; een reeks originele verhalen en gedichten voor de basisschool

1976 · Oosterschelde; Windkracht 10

1983 · De kloof

1986 · Gevangenis met een open deur

1989 · De kunstrijder

1993 · De uitdaging en andere verhalen

1998 · Eigen rechter

1999 · Een huwelijk op het Valkhof

2002 · De zwijgende matroos; over de binnenvaart

2007 · Zoektocht in Katoren

2012 · Sinterklaas is ziek (samen met Ann de Bode)

2015 · Kapsones (samen met Laurentien Brinkhorst)[27]

2016 · Het Hebzuchtgas

Fictie:

1978 · De Derde Kamer

2006 · Reders & Reders I: De Charmeur (samen met dochter Sanne Terlouw)

2007 · Reders & Reders II: Venijn (samen met dochter Sanne Terlouw)

2008 · Reders & Reders III: De Apotheker (samen met dochter Sanne Terlouw)

2009 · Reders & Reders IV: De Blauwe Tweeling (samen met dochter Sanne Terlouw)

2010 · Reders & Reders V: De Vuurtoren (samen met dochter Sanne Terlouw)

2011 · Reders & Reders VI: Hellehonden (samen met dochter Sanne Terlouw)

2013 · De Verdwenen Menora (samen met dochter Sanne Terlouw)

2015 · In huis met een seriemoordenaar (samen met dochter Sanne Terlouw, over de seriemoordenaar Hans van Z.)

2016 · Kop uit het Zand (novelle)

Non-fictie:

1983 · Naar zeventien zetels en terug; politiek dagboek; 9 maart 1981 – 5 november 1982

2005 · Herfstdagboek

2010 · Verdronken dorpen in Gelderland (samen met dochter Sanne Terlouw)

2011 · Hoed u voor mensen die iets zeker weten; bundel artikelen

Musical:

2016 · De Schatten van Deventer[20] (met Jan-Willem Hoekstra (muziek) ).

Jan-terlouw

Jan Terlouw bij De Wereld Draait Door.